Μια Γυναικα Ολα τα Μπορει

Νόμιζες πως, αν πατήσεις τα σαράντα, έχεις διαμορφώσει το χαρακτήρα σου και πλέον οι άλλοι είναι εκείνοι που θα πρέπει να συμβιβάζονται μαζί σου; Τι γίνεται όμως αν πρέπει ν’ αλλάξεις για να κερδίσεις τη γυναίκα της ζωής σου;
Κατηγορία:
Ημερομηνία δημοσίευσης:
9/2/2017

Αν τύχαινε ποτέ να τρίψω ένα λυχνάρι, που βρήκα πεταμένο στην αποθήκη του προσφάτως νοικιασμένου -και πάλι εργένικου- σπιτιού μου, η μόνη ευχή που θα έκανα στο τζίνι, που μόλις ελευθερώθηκε από την αιώνια σκλαβιά, θα ήταν να κάνει την ντοπαμίνη να τρέχει σαν τρελή στον οργανισμό μου. Η ορμόνη του έρωτα είναι ίσως το μόνο φάρμακο που θα με κάνει να νιώσω και πάλι έφηβος, αφού κάποιος έτριψε και το δικό μου λυχνάρι και με απελευθέρωσε από τη φυλακή του γάμου μου. Τελικά δεν χρειάστηκε κανένα τζίνι για να γνωρίσω την κοπέλα μου, τη Νατάσα. Για την ακρίβεια, είναι κάτι παραπάνω απ’ αυτό που θα σκεφτόμουν να ζητήσω: γύρω στα τριάντα, μελαχρινή και με σώμα μοντέλου. Αχόρταγη, τολμηρή, ετοιμόλογη, ευέλικτη και εξαιρετικά ταλαντούχα στο στοματικό. Eγώ, από την άλλη, είμαι λίγο μετά τα σαράντα κι έχω τρία παιδιά που μένουν με την πρώην γυναίκα μου. Το μαλλί έχει αρχίσει να γκριζάρει στους κροτάφους και, παρόλο που το ηθικό δεν ήταν ακμαιότατο, η Νατάσα είναι κάτι σαν ένεση αδρεναλίνης όταν βρίσκεται δίπλα μου. Ειδικά σε οριζόντια διάταξη.

Γνωριστήκαμε σ’ ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής. Εγώ ήμουν ο καθηγητής και η Νατάσα η θεόσταλτη μαθήτρια. Οι ρόλοι αυτοί βέβαια αντιστρέφονταν εντελώς στο κρεβάτι. Σε κάθε στάση που χρειαζόταν να τυλίξει με κάποιον τρόπο γύρω μου τα υπέροχα, μακριά της πόδια ένιωθα ότι ανακάλυπτα τον κόσμο. Ηταν σαν να έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για κάποιο πολύ ευλύγιστο θηλαστικό ή κάποιο hardcore πορνό με αθλήτριες της ενόργανης. Εδενε τα πόδια της στο σβέρκο μου κι εγώ την έγλειφα. «Αυτό είναι περίπου το 10% μου» μου είπε με νόημα. Την κοίταξα κι αμέσως προσπάθησα να φανταστώ τι μπορούσε να κάνει με το υπόλοιπο ενενήντα. «Κοίτα, βρίσκομαι σε μια σεξουαλική έξαρση αυτήν την εποχή» μου εξήγησε λίγο μετά. «Εσύ, βέβαια, όχι. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Οπότε δεν θα ντραπώ για τις ορέξεις μου. Αν θέλω να απολαύσω τη συντροφιά πέντε αντρών ταυτόχρονα, πρέπει να ικανοποιήσω αυτήν την επιθυμία μου». Εννοείται πως ήταν τρελή πρόκληση για μένα να κερδίσω τον αγώνα ένας εναντίον ενός, με μια γυναίκα που νιώθει αρκετά έτοιμη να έρθει αντιμέτωπη με μια ομάδα μπάσκετ, χωρίς φόβο, αλλά με μπόλικο πάθος. Θα μπορούσα εγώ, ένας κοινός θνητός, μεσήλιξ, να ανταποκριθώ σε μια γυναίκα με απαιτήσεις ολυμπιακών διαστάσεων; Είχε τα πάντα. Ηταν και έξυπνη, αστεία, δημιουργική και σε σχέση με όλες τις άλλες γυναίκες που είχα γνωρίσει στο παρελθόν φαινόταν τρομακτικά φυσιολογική. Την ερωτευόμουν ταχύτατα και πολύ. Την πρώτη φορά που της εξέφρασα τα συναισθήματά μου πέρασε ένα 24ωρο χωρίς καμία απάντηση - εννοείται πως όλο αυτό το χρονικό διάστημα πέρασε από το μυαλό μου κάθε πιθανό σενάριο. Είχαν όλα τους ίδιους πρωταγωνιστές: εκείνη και πέντε άντρες σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς. Σε κάθε εικόνα που έφτιαχνα, τα πόδια της κατόρθωναν να τυλίξουν και τους πέντε - νομίζω ότι έχω ήδη μιλήσει αρκετά για τα ανοίγματά της. 

Τελικά με πήρε τηλέφωνο. «Πάντα ήθελα έναν άντρα, που να έχει το θάρρος να με διεκδικήσει και να με θέλει μόνο δική του». Την επομένη επισφραγίσαμε τη συμφωνία μας με χειρωνακτική εργασία. Αφού εντόπισε με χειρουργική ακρίβεια κάθε νευρική απόληξη στο πέος μού χάρισε το καλύτερο στοματικό της ζωής μου. Παραδόξως δεν πέρασε καν από το μυαλό μου το πόσες φορές πρέπει να έχει εξασκηθεί στην αντίστοιχη πράξη, ώστε να έχει τέτοιο ταλέντο στα χείλη. Αλλά μάλλον δεν με αφορούσε κιόλας. «Τώρα έχεις φτάσει στο 60%» μου είπε μια μέρα ενώ κάναμε σεξ. Το ειδύλλιό μας ήταν αρκετά φρέσκο τότε, αλλά αυτή η ιστορία -δηλαδή να βαθμολογεί την ένταση της κάθε σεξουαλικής μας συνεδρίας- είχε αρχίσει να κουράζει, οπότε πήρα το ρίσκο. «Θέλω το 100% σου» της ψιθύρισα, ενώ της δάγκωνα το αυτί κι επιτάχυνα το ρυθμό που έμπαινα μέσα της. «Είσαι έτοιμος να χορέψεις με το δράκο;». Μπορεί. Ο δράκος έκανε πολύ σύντομα την εμφάνισή του στο κρεβάτι μας. Βαθιές αναπνοές, ουρλιαχτά, τόνοι που δεν ήξερα ότι μπορεί μια γυναίκα να πιάσει με τις φωνητικές της χορδές, ενώ παράλληλα βύθιζε τα νύχια της στη σάρκα μου μέχρι να βγάλει αίμα. Πλέον σερνόμουν σχεδόν καθημερινά στη δουλειά, αργοπορημένος, με το ζόρι έπαιρνα τα πόδια μου κι έβαζα καφέ προκειμένου να συνέλθω. Μετά έφτιαχνα ένα τοστ για πρωινό, ενώ σκεφτόμουν πόσο άδικο είναι που η Νατάσα είχε καταβροχθίσει εμένα σαν πρώτο γεύμα της ημέρας. Λίγη ώρα μετά θα έβλεπα το πρώτο mail της, το οποίο συνήθως ήταν μια φωτογραφία με την ίδια να αγγίζει τον εαυτό της και από κάτω μια ατάκα, όπως «Ανυπομονώ να γυρίσεις...». Δεν πρέπει να είχε υπάρξει περίοδος στη ζωή μου, που να σκεφτόμουν περισσότερο τον David Carradine (ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια έντονης σεξουαλικής πράξης), ενώ παράλληλα προσπαθούσα να κάνω υπολογισμούς για το πόσοι άντρες ετησίως μπορεί να μας αφήνουν χρόνους την ώρα της απόλαυσης. 

«Έριξα μια γροθιά σ’ έναν τύπο κάποτε» μου εξομολογήθηκε μια μέρα από το πουθενά. Δεν με είχε χτυπήσει ποτέ, αλλά έχω πιαστεί ολόκληρος. Μετά από εβδομάδες ολονύκτιων μαραθωνίων, ξύπνησα ένα πρωί και δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Μου πήρε δύο εβδομάδες να ξανασταθώ στα πόδια μου. «Ναι, ναι, τελειώνω, ααααα!» ούρλιαζε η Νατάσα, ενώ βίωνε έναν οργασμό πολλών Ρίχτερ. Τον ακριβή αριθμό δεν θα τον μάθω ποτέ, αφού δεν ήμουν εγώ ο υπεύθυνος αυτής της σεισμικής δόνησης, που λάμβανε χώρα ανάμεσα στα πόδια της. Ενώ προσπαθούσε να συνέλθει, έβγαζε από μέσα της τον Λευκό Ιππότη (έτσι τον ονόμαζε χαϊδευτικά), έναν φωσφοριζέ δονητή, καθώς και άλλα σεξουαλικά παιχνιδάκια, που περιέχονταν σε μια από τις κούτες της μετακόμισης. Πλέον συγκατοικούσαμε. «Είσαι εντάξει;». Δεν ήμουν, αλλά είχα κι έναν εγωισμό. Δεν θα παραδεχόμουν ότι με ενοχλούσαν κάπως. «Αγάπη μου, μην ανησυχείς. Πολλοί άντρες φρικάρουν με τα sex toys» μου είπε νομίζοντας πως θα με καθησυχάσει. «Τα έχεις χρησιμοποιήσει με πολλούς, δηλαδή;». Εκείνη τη στιγμή με πήρε μια σχεδόν μητρική αγκαλιά και μου έδωσε την εξής απάντηση: «Μωρό μου, πιστεύεις πραγματικά ότι θα νιώσεις καλύτερα τώρα αν σου αφηγηθώ ιστορίες από το σεξουαλικό μου ιστορικό;». «Απλώς, δεν μπορώ να σκέφτομαι πως έχεις ξανακάνει στο παρελθόν σου όλα όσα κάνουμε εμείς τώρα στο κρεβάτι» της είπα. «Αν υπάρχει κάποιο παιχνίδι που έχεις χρησιμοποιήσει με άλλον, μπορείς να το πετάξεις και να το αντικαταστήσεις με καινούργιο;». Ευτυχώς, κατάλαβε και η κούτα πήγε στα σκουπίδια. Μαζί με όλο το περιεχόμενο. 

«Το ’χεις ξανακάνει, έτσι;» απαίτησα να μάθω. Φυσικά, δεν ήταν η πρώτη της φορά ούτε και η δική μου. Αλλά η ζήλεια με είχε κυριεύσει και δεν μπορούσα να λειτουργήσω. Η Νατάσα κάλυψε την κάμερα και καπάκωσε το κλείστρο. Δεν θα τραβούσαμε σήμερα καμία σκηνή ερασιτεχνικού πορνό. Αντ’ αυτού, συμφωνήσαμε να ξεφορτωθούμε όλο το ακατάλληλο υλικό που περιλάμβανε πρώην. Εγώ χρειάστηκα περίπου μια ώρα αναζήτησης στα mail και τον σκληρό μου δίσκο. Η Νατάσα χρειάστηκε σχεδόν ολόκληρη την Κυριακή. «Τι είσαι, το YouPorn;» τη ρώτησα. «Βασικά, είμαι φωτογράφος. Βγάζω πολλές φωτογραφίες από τα πάντα. Θα κρατήσω μόνο 20 γυμνές του Νίκου, αλλά είναι για ένα project για την Καλών Τεχνών - τίποτα σεξουαλικό» απολογήθηκε - ή έτσι νόμιζα. Ο Νίκος ήταν ο τελευταίος σύντροφός της και το σώμα του ήταν όντως κάτι που κάθε φωτογράφος θα ήθελε να απαθανατίσει. Παρόλο που δεν είχαμε βρεθεί ποτέ, όμως, δεν τον άντεχα. Ενιωθα συνεχώς ότι ήταν μαζί μας στο κρεβάτι. Τον είχα φανταστεί σαν τον Ερμή του Πραξιτέλους, με τον Λευκό Ιππότη στη θέση του πέους του. Οσο περισσότερη εμμονή είχα με το να γίνει ολοκληρωτικά δική μου τόσο περισσότερο ένιωθα να τη χάνω - και εκείνη και ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Για ποιο λόγο να πασχίζεις για την πίσω πόρτα, ενώ σου έχουν ορθάνοιχτη τη μεγάλη είσοδο; Αυτό πίστευα για το πρωκτικό σεξ, μέχρι που μπήκε στη ζωή μου η Νατάσα. Γνωρίζοντας όμως πως στον Νίκο είχε κοπεί εισιτήριο και στις δύο πύλες του παραδείσου, με έκανε να θέλω κολασμένα να περάσω τις Συμπληγάδες και να καρφώσω τη δική μου σημαία. «Φίλε, πρέπει οπωσδήποτε να το δοκιμάσεις, την τρελαίνει. Γίνεται άλλος άνθρωπος» φανταζόμουν τον Νίκο να μου λέει, ενώ μου χτυπάει τον ώμο. Προσπάθησα πολύ, αλήθεια. Ομως κάθε φορά που βρίσκαμε τη στάση έχανα τη στύση. Μια, δυο, τρεις, ξέρεις πώς πάνε αυτά, κάποια στιγμή μου τελείωσε για τα καλά. Δεν παίζουν με αυτά τα πράγματα. Η αλήθεια είναι πως όσο περισσότερο προσπαθείς να καταπολεμήσεις τη στυτική δυσλειτουργία τόσο περισσότερο πέφτεις. Φοβόμουν πως θα απογοήτευα τη Νατάσα· αυτό που συνέβη όμως ήταν χειρότερο. Πληγώθηκε. «Πάντα μου τυχαίνει το ίδιο με τους άντρες: είμαι πάρα πολύ καλή γι’ αυτούς!» είπε κλαίγοντας. Πήγα σε μια ψυχολόγο που ειδικεύεται στη στυτική δυσλειτουργία. «Οι περισσότεροι άντρες δεν αντέχουν να ακούν για τις σεξουαλικές εμπειρίες της συντρόφου τους, εκτός αν ταυτόχρονα τους λέει πόσο τεράστιο τον έχουν ή πως είναι ό,τι καλύτερο στο κρεβάτι» με συμβούλεψε. «Θυμήσου, κανείς δεν γίνεται πολύ καλός σε κάτι, συμπεριλαμβανομένου του σεξ, χωρίς πολλή εξάσκηση. Κανονικά θα έπρεπε να γράψεις ένα ευχαριστήριο γράμμα σε όλους τους πρώην της για όλα όσα της έμαθαν» είπε με ιδιαίτερα χιουμοριστική διάθεση. Αγαπητέ Νίκο, σ’ ευχαριστώ που διεύρυνες τους σεξουαλικούς ορίζοντες της κοπέλας μου. Μπορεί να μη γινόμασταν φίλοι δι’ αλληλογραφίας, αλλά κατάλαβα πού το πήγαινε η ψυχολόγος: για να αγαπήσω τη Νατάσα, έπρεπε να αγαπήσω και όλες τις εμπειρίες, που την έκαναν αυτό το υπέροχο θηλυκό που είναι σήμερα. 

Η Νατάσα έγραψε «Νίκος» με τεράστια κεφαλαία γράμματα στην άμμο. Το όνομά του ήταν το τελευταίο από μια λίστα με πρώην που είχε γράψει με ένα ξύλο κατά μήκος της παραλίας. Καθώς το κύμα έσβησε το παρελθόν μας, ευχαριστήσαμε νοητά κάθε άνθρωπο που είχε περάσει από τη ζωή μας για ό,τι μας είχε δώσει. Αυτό μου το είχε προτείνει η ψυχολόγος σαν τελετουργικό κάθαρσης. Μου ακούστηκε λίγο χαζό στην αρχή, αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ ότι δούλεψε. Κατάφερα όχι μόνο να δω, αλλά και να δεχτώ την αλήθεια: δεν θα είχα ποτέ ξανά τις ορμές της εφηβείας μου. Δεν θα εκβίαζα ποτέ ξανά τις ορέξεις μου. Τίποτα απ’ αυτά όμως δεν άλλαξε αυτό που είχα: η Νατάσα ήταν δική μου, παρόλο που δεν ήμουν ένα αχόρταγο μηχάνημα στο κρεβάτι κι ας είχα και ρυτίδες. Αφού εγκατέλειψα την προσπάθεια να κάνω ταυτόχρονα πολλά πράγματα στο κρεβάτι (να προσπαθώ να τονώσω τον εγωισμό μου, ενώ παράλληλα ήθελα να κάνω τη Νατάσα να ουρλιάξει από ηδονή) είδα επιτέλους καθαρά. Ειδικότερα, παρατήρησα μερικές λεπτομέρειες πάνω της που δεν είχα ξαναπροσέξει - πόσο απαλό ήταν το δέρμα πίσω από τα γόνατά της και πώς έκανε σαν γατί που γουργουρίζει από ευχαρίστηση όταν της χαϊδεύω τα μαλλιά. Κι εκεί που έχει χαλαρώσει αρκετά, τη βάζω να γονατίσει στα τέσσερα κι εγώ έχω ήδη βάλει μπρος τη μηχανή, που μπορεί 100% να τη στείλει κατευθείαν στη Χώρα του Ποτέ. 

Θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα ότι δεν νιώθω περήφανος που είμαι ο πρώτος που την κάνει να φτάσει σε οργασμό χωρίς sex toys ή άλλα βοηθήματα. Η αλλαγή μου μας έφερε πιο κοντά. Αλλωστε κι εκείνη πλέον -κοιτάζοντάς με- δεν βλέπει ένα μεσήλικα, αλλά έναν γοητευτικό, γκριζομάλλη καθηγητή. Ναι, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ· ακόμη της αρέσει να κάνει πραγματικότητα τις φαντασιώσεις της, απλώς τώρα πια περιλαμβάνουν μόνο εμένα. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΩΡΑ ΣΤΟ MH

ΣΧΟΛΙΑ

vivlos300.gif